شبهای لبریز از هیچ

دلتنگی و نفرت

alma7 — Sat, 07 Nov 2009 14:02:18 GMT

این روزها به شدت از خودم بیزارم

از این آدم تو سری خوری که شده ام

گمانم مال سن است از تنها شدن می ترسم و دارم به همه اطرافیانم باج می دهم تا تنهایم نگذراند

این آدم امروز اصلا شبیه من نیست.جوانتر که بودم اشتباهات و آزارهای دیگران را جبران می کردم بی کم و کاست

امروز اذیت می شوم و عذرخواهی می کنم

حتی دلم نمی خواهد توی آینه خودم را نگاه کنم.

تصویر توی آینه آن دختری نیست که روزی تحسینش می کردم

دلم برای خودم تنگ شده دلم می خواهد این ترس لعنتی را بریزم دور و خودم باشم

دلم می خواهد مثل قدیم توی دلم بگویم :"به جهنم که مرا دوست نداری در عوضش من از تو بیزارم"

کاش به یاد بیاورم که دنیا نیامده ام تا به میل دیگران باشم اینهمه تایید به چه در من می خورد وقتی اینطور از خودم نفرت دارم

در یاد

alma7 — Thu, 22 Oct 2009 19:23:18 GMT

آهنگ جدید ابی به اسم نوازش رو گوش می کنم

خیلی لطیف ، نمناک و غم انگیزه

حرف فرصتهاست که از دست می روند حرف آخرین دیدار آخرین نوازش آخرین فرصت عاشقی

فکر می کنم در این سالها چقدر فرصت از دست داده ام

بخش بزرگ جوانی من گذشت گذشت؟نه ....سوخت

سوخت و به باد رفت.من هیچوقت جوانی نکردم

احساس می کنم تمام عمرم به بطالت گذشت شاید در نظر دیگران من امتیازات خوبی دارم.درس خوانده ام مدرک گرفته ام و چند سال سابقه کار دارم

اما فقط من می دانم چطور تمام سالهای زندگیم سوخت، در حسرت زندگی، در حسرت جوانی

چه آرزوهایی در دلم پوسید ،خاک شد، محو شد

حتی شرر کوچکی زیر خاکستر به جا نمانده که روزی امید شعله ور شدنش باشد

چقدر دلم می خواست یک شب با دوستانم کنار دریا بنشینم کنار آتشی گرم حرف بزنیم بگوییم بخندیم بخوانیم

چقدر دلم می خواست سفر کنم بروم و ببینم جاهایی را که در عکسها دیده بودم ،تنها

تمامشان سوختند تکه تکه شدند و به تاریخ ذهن سرد من پیوستند

مغزم شده گورستان آرزوهای ونیازهای از دست رفته

از فروغ خواندم:

"آخرین دست ، آخرین برگ، آخرین شانس"

آخرین برگ قمار عمر من کجای بازی رو شد که من ندیدم؟

پاییز

alma7 — Sat, 26 Sep 2009 07:55:40 GMT

باد پاییز هزار هزار رنگ زیبا به دشت ها می پاشد

خنکای مهر را دوست دارم و صدای دل انگیز بارانش را

پاییز فصل محبوب من نیست زمستان و برفش را بیشتر دوست دارم اما پاییز را بخاطر خنکایش رنگهایش و بارانش تحسین می کنم

این روزها می گذرند:خوب- بد -شاد -کسل کننده

ده روزی هست که یک پسر کوچولوی ناز به خانواده ما اضافه شده .خواهرزاده ای که کمی شبیه نوزادی من است و بیشتر شبیه مادرش.

کوچولو به دنیای سخت و بی رحم اما وسوسه انگیز خوش آمدی.

این روزها دنیا را با همه بدیهایش دوست دارم

-ممنونم که با منی.

صبر

alma7 — Thu, 13 Aug 2009 15:46:18 GMT

دلم می خواست کسی مرا بیدار کند و بگوید تمام این روزها کابوسی بیش نبوده

دلم یک قطره آرامش ناب می خواهد یک دم فراموشی تام

دلم یک خواب ابدی می خواهد از حالا تا نهایت

چه کسی گفته خداوند به اندازه صبر آدم ها درد می دهد؟

این دردهای مدام بیش از آستانه تحمل منند

رو به هر طرف می کنم درد و تاریکی است

پ.ن:مثل خیلی های دیگر من هم از نوشتن دردها به بن بست رسیده ام.اعترافات دروغین و نمایشی ابطحی و .. بماند،ایستادگی نبوی و قهرمانیش در ذهن همه ما را تاریخ فراموش نمی کند،تاریخ قطبی و شریفی نیا و رضا یی و خائنین دیگر را نیز فراموش نمی کند.تاریخ جانیان و جنایاتشان را فراموش نمی کند.من فقط همچنان امیدوارم

پ.ن 2:فاطمه عزیزم عروس خانم کوچولو چطوری؟درسته پیر شدم ولی نه اونقدرها.مگه می شه دوستای خوبم رو فراموش کنم.تو و نیاز اولین دوستای من تو نت بودید.امیدوارم زندگی به کامت باشه.باز هم بیا و از خودت برام بنویس.اگر بلاگ رو راه انداختی خبرم کن خانمی.

....

alma7 — Mon, 27 Jul 2009 09:50:18 GMT

هیچ می دانستی چقدر نیازت داشتم؟

برایت گفته بودم در سختی ها به تو دلگرمم؟

چطور شکستی؟چه کسی به تو حق داد فرو بریزی و باور مرا نابود کنی؟

چرا همه اسطوره های خوب کودکیم را سوزاندی؟

قدیس نمی خواستمت چرا دیو شدی؟

چرا پاکی را بی رنگ و بی معنی کردی؟

پس از این من به که ایمان برم؟

تو مرا از من بازداشتی

سکوت

alma7 — Mon, 22 Jun 2009 05:17:18 GMT

در شهری هستم که روسایش برای ماندن پشت میزهایشان زیردستانشان را می فروشند

شهری که مردمی که دو روز اول تجمع کردند یا از کار برکنار شدند یا از تحصیل اخراج

شهری که قدم به قدم گنده لاتهای لباس شخصی ایستاده اند

اینجا مردم با ترس نفس می کشند

دوستی پیغام گذاشته که ننوشتن نشانه ترس نیست؟

من تهران نیستم دوست عزیز وگرنه ساکت نمی نشستم و این بغض تلخ خفه ام نمی کرد

حالا که دورم دیگران را تشویق به چه بکنم؟

برادر خوبم،خواهر نازنینم فقط برایت دعا می کنم

دعا می کنم جانت را که بی باکانه در دست می گیری و می روی فریاد کنی حقت را خداوند حفظ کند

پ.ن:دوست عزیز من در ایمیل دان خیلی تنبلم.حتی مطمئن نیستم میلم فعال باشه.وبلاگ اگر دارید بنویسید.این درد مشترک همه ماست نه فقط من. یا شما.ندا هم فقط یک سمبله از کشته شده هایی که اونقدر مظلومن که حتی اسمشون هم معلوم نیست.شاد باشی

تلخ مثل دروغ

alma7 — Wed, 17 Jun 2009 06:34:18 GMT

هیچ تقلبی صورت نگرفته

اس ام اسها احتمالا به خاطر قطع شدن سیمهای مخابرات به فنا رفته اند

اینترنت و فیلتر شدن بلاگفا و سایتهای بی شمار هم توطعه دشمنان است

راستی یادم رفت بنویسم مایع قرمزی که خیابانها را پر کرده هم شربت آلبالو است

فقط لطفا یکی از ما خس و خاشاکها لطف کند اینها را به خانواده جوانهایی که ظاهرا الکی نفس

نمی کشند دیگر، برساند

سلامی دوباره

alma7 — Sun, 31 May 2009 07:31:49 GMT

شده است که کسی را خیلی خیلی دوست داشته باشید

بعد هر روز بیشتر بفهمید آن آدم اصلا شبیه معیارها و خواسته های شما نیست؟؟

شرط می بندم بیشتر شما حتی نتوانید دل بکنید

این وبلاگ هم برای من همان معشوق غیر ایده الی است که نمی توانم ترکش کنم

دوستش دارم و دوستش ندارم

می نویسم برای خودم و برای آرامشی که بازخوانی افکارم به من می بخشد

پ.ن:انتخابات رو فراموش نکنید در بدترین و بدبینانه ترین حالتش بروید و بین بد و بدتر انتخاب کنید.موضع من کاملا مشخص است .امیدوارم موسوی کمی از نکبت جامعه فعلی را پاک کند.

ایرانی

alma7 — Mon, 01 Dec 2008 20:29:18 GMT

ب.ظ): khaheshan
ب.ظ): dige hich morede pezehski az man naporsid
ب.ظ): va be hamun docotr mahvareyiha moraje konid
ب.ظ): ke liyaghate shoma marizhaye '"irani" hamin ghaltagh bazia hast!!!!

متن بالا جواب یک دکتر به سوال و بعد هم یک نظر و انتقاد شخصیه.اسم این آدم رو نمی نویسم چون اصلا مهم نیست و موضوع بحث من چیز دیگه ای غیر از این افاضات فاضله است.

چند وقت پیش به محض اینکه فیلم جدید گل شیفته مطرح شد کلی بحث و جبهه گیری متفاوت پیش اومد.خیلیها به این بازیگر انگ خودباختگی زدن و خیلی حرفهای دیگه.مدتی قبل هم کلی بحث و درگیری در مورد فیلم ۳۰۰ بود که حتما خیلیها اون رو دیدید.من فکر می کنم این واکنشها در خارج از مرز خیلی طبیعی است چون خود ما هم خودمون رو قبول نداریم.باور ندارید؟یکبار دیگه متن بالا رو بخونید و یا به خاطر بیارید حرفهای ایرانیهایی که حتی دو روز بیشتر هم خارج نبودن. مدام در جمله بندیهای این افراد "شما ایرانیها" و یا "این کشور" به گوش میاد.انگار که این آدمها هویت خودشون رو فراموش کردن.انگار تافته ای جدا بافته از این مردم هستند.خودباختگی و خود بزرگ بینی خیلی از ما ایرانیها به نظر من به مراتب بدتر و قابل اعتراض تر از فیلم ۳۰۰ است.من هیچوقت به ملیت خودمون توهین نکردم.حتی با وجود اینکه شاید دل خوشی از این دولت نداشته باشم اما اگر لازم باشه در برابر این افراد از هویت ایرانی خودم دفاع می کنم و یادم می مونه اهل کجا هستم.

فراموش نکنیم کی بودیم و کی هستیم.

از خاک به خاکستر

alma7 — Wed, 29 Oct 2008 15:20:18 GMT

باید بنویسم

باید بگویم

باید فریاد بزنم

اما.......

تمام کلمات در وجودم یخ بسته اند

قلبم منجمد شده

خاکستر مرگ تمام احساسم را پوشانده

گمان می کردم تو با من آشنا شده ای

با من که هیچکس همسفر نشد

فکر می کردم تو از این دستهای سرد نمی رنجی

از کدام راه رفتی رفیق تنهایی ازلی و ابدی من؟؟!

-نوشتن همیشه مرهم دردهای من بوده اما این دردها اینقدر تلخ و بی رحم شده اند که دیگر حتی ذهنم برای نوشتن یاریم نمی کند.نوشته ای نصفه کاره داشتم که باید تمامش کنم.اما فعلا توانش نیست.تنها ماوای من از این به بعد اینجاست.برمی گردم و بیشتر می نویسم.نه با اینهمه فاصله.