خیلی چیزها بین من و تو شکست و فرو ریخت.خیلی حرفها زده شد که نباید.اما ایمان دارم روزگار باز ما را روبروی هم خواهد گذاشت.ایمان دارم سالها بعد می فهمی که هیچ چیز دردناک تر از تصمیمی که من گرفتم نبود نازنین.

مرا ببخش که زن روزهای سخت نبودم.ببخش رفیق نیمه راه شدم.ببخش نشد این قصه قصه ابدی باشد.می دانم خیلی وقت گذشته و شاید این قصه خیلی وقت است تمام شده اما برای من گرفتن این تصمیم جدید کتاب قصه ما را بست.برای همه رنجهایی که به تو بخشیدم مرا ببخش بهترین.

زندگی جدیدم را بی تو و دور از تو شروع می کنم و خوب می دانم تا همیشه بخش بزرگی از قلب و روح من مال تو خواهد ماند.این دربها را می بندم و خوب می دانم این زخم یادگار ابدی ذهنم می ماند.

دلخوشم به اینکه می دانم بی من شادتری

دلم برای مهربانیهایت تنگ شده

پ.ن:برکه عزیز لطفا آدرس وبلاگ جدیدت رو درست برام بزار.اون یکی غلطه.

دکتر پدرام عزیز امیدوارم هرجای دنیا که هستی روزهای خوبی رو پیش رو داشته باشی گرچه با پشتکار خوبت حتما موفق خواهی بود.

جایی ایستادیم تا پایین را ببینیم و از خواهرزاده کوچکم عکس بگیریم.ماشینی ایستاده بود و مرد جوانی که تکیه داده بود به ماشین و آهنگ جدید آرش-فرشته شکسته-را گوش میداد.این آهنگ را خیلی دوست دارم و هربار گوشش می کنم تمام دنیا برایم غمناک می شود.حس کردم این مرد جوان چقدر درد دارد که حتی برنگشت نگاهی به ماشین مزاحم پشت سرش بکند.نگاهش جایی روی خانه ای شاید ثابت مانده بود و می شد بوی غم را از هوای اطرافش فهمید.

فکر کردم او هم مثل من تنهاست خسته است و ناامید.چرا در این شهر آدمهای تنها اینقدر زیاد شده؟

دلم خیلی گرفت

پ.ن:مرداب عزیز آدرس رو برام اشتباه گذاشتی لطفا مجدد برام بصورت نظر خصوصی بنویسش.مرسی خانم

اين روزها رنگ ديگري به خود گرفته اند،نه سياه هستند و دردناك نه سفيد هستند و سبكبال

رنگ فراموشي محض هستند تمام اين لحظه هاي خاكستري.ميان درد و سبكبالي را هيچوقت دوست نداشته ام وقتي دردي داري مي داني كه بايد پي چاره باشي و يا تحمل كني وقتي درد مي رود مي داني تا مدتي آرامشي نسبي داري .

اما وقتي در بي خبري محضي هميشه ترسي هست از اينكه باز دردي در راه باشد و تو نداني اين درد تازه اندازه تحمل تو هست يا نه.

راستي مگر نمي گويند تنهايي فقط مال خداست؟؟!چرا آدمهاي شبيه من اينقدر زياد شده اند؟

وقتی تمام راهی که رفتی رو برمی گردی و باز همون حال و هوا رو احساس می کنی

من در گذر این چهارسال و خورده ای چه لحظات عجیبی رو پشت سرگذاشته ام.چقدر عوض شدم

برام باعث شرمندگی بود که ببینم همیشه توی نوشتن تنبل بودم ولی باارزش ترین چیزی که مرور کردم کامنتها بود.

برخی نوشته ها اونقدر ناب و خیس و زیبا هستند باز هم بعد از روزها و سالهای متمادی روحم رو نوازش می داد.

خیلیها دیگه نیستند وبلاگهایی که بسته شده و یا هست اما تاریخ آخرین نوشته ها قدیمی است .

دلم برای همتون خیلی خیلی تنگ شده.خیلی برام باارزشه که بعضی ها هنوز هستند می نویسند و گاهی لطف می کنند و میان اینجا.خیلی دلم می خواد از حال بعضی ها باز خبر بگیرم و بدونم کجایید.دعا  می کنم این بی خبریها واقعا خوش خبری باشند.

مرور می کنم اسمهای شما دوستان خوب و ارزشمند رو بدون پسوند و پیشوند و از همتون برای لحظات زیبایی که برای من ساختید بی نهایت ممنونم

گارسیا،مریم،مرجان،غزل،سها،عادله، فرهاد،آهو،وحشی،فاطمه

حاج آقا،غریبه،ژیگولو،شهاب،گیلاسی،دلقک،یلدا،نیکا،دریا،برکه،شهرزاد،بهار،من،پدرام،صفاییه،امید،آریاناو....

و اریک که دیگر نیست به این امید که در آن دیار دیگر همه آشفتگیهایش پایان یافته باشد.

الان که می نویسم 14 امین نفر را خارج کرده اند

یک جوان 19 ساله از بین این 33 نفر یک بولیویایی است و رئیس جمهور بولیوی در محل نجات حضور دارد

آمده تا جوان را با خود به بولیوی برگرداند،رئیس جمهور شیلی هم هست

کیلومترها اینطرف تر در ایران-شهر خرم آباد دست کم 18 جوان در انفجاری نامعلوم کشته شده اند و آمار بالاتری هم از مجروحان هست و حتما آمار کشته ها بالاتر خواهد رفت

رئیس جمهور من رفته است لبنان تا به لبنانی ها و فلسطینی ها کمک کند

دریغ از یک پیام تسلیت حتی

نیازی به کلام بیشتری هم هست؟؟؟